ویمارانر

WEIMARANER

این نژاد قرن نوزدهم که ملقب به “گری گوست” است ، به عنوان یک سگ شکاری ، اشاره و بازیابی در روستاها پرورش داده شد. در حمان حین که با غریبه ها رفتار خوبی ندارند می توانند برای اعضای خانواده و کودکان همراهان و دوستان خوبی باشند.آن ها بسیار فعال و پر تحرک اند و می توانند ساعت ها خود را مشغول نگه دارند به همین جهت به صبوری صاحب خود نیاز دارند. آن ها در دو نوع با موهای بلند و کوتاه پرورش داده می شوند.

خلق و خو

سگ های این نزاد رابطه ی خوبی با کودکان دارند و عاشق بازی کردن با آن ها هستند از این رو برای خانواده های دارای فرزند مناسب اند. با این حال توصیه می شود با کودکان تنها نمانند. آن ها سگ های شکاری هستند و برای زندگی در کنار حیوانات خانگی دیگر مناسب نیستند. ویمارانر بسیار حساس است و زمانی که از صاحب خود جدا میشود به شدت رنج میبرد و اگر به مدت زمان طولانی تنها باشند ممکن است به یک سگ پرخاشگر تبدیل شوند و یا به خود آسیب برسانند.

وزن و ارتفاع

وزن در نرها: (۳۵-۴۳) کیلوگرم، در ماده ها: (۲۸-۳۵) کیلوگرم.
ارتفاع در نرها: (۶۲-۶۷) سانتی متر، در ماده ها: (۵۷-۶۲) سانتی متر.

مشکلات سلامتی

بنیاد ارتوپدی حیوانات اظهار دارد که شیوع دیسپلازی مفصل ران در ویمارانرها در مقایسه با اکثر نژادهای دیگر  بیشتر است. به دلیل داشتن شکل خاصی در قفسه سینه  ، مستعد پیچ خوردگی یا نفخ معده اند که حتی در موارد شدید ممکن است  کشنده باشد. آنها همچنین در معرض خطر بیشتری از ابتلا به آلرژی پوستی در کنار عفونت های باکتریایی و ویروسی هستند که . سایر مشکلات سلامتی احتمالی که ممکن است از آنها رنج ببرند عبارتند از: کم کاری تیروئید ، آنتروپیون ، استئوئیدروفی هیپرتروفیک ، لیپوم (تومورهای چربی) ، آنتروپیون ، کوتوله پوستی و همچنین مشکلات چشم مانند دیسپلازی کلیوی و آتروفی پیشرونده شبکیه.

شرایط نگهداری

برای نگهداری در آپارتمان توصیه نمی شوند چرا که نیاز به داشتن حداقل فعالیت ها در فضای باز دارند از طرفی برای نگهداری در کنار سایر حیوانات خانگی نیز مناسب نیستند.

فعالیت بدنی

سگ های این نژاد فعالیت بسیار زیادی دارند از این رو بهتر است به فعالیت روزانه و پیاده روی در آن ها اهمیت داده شود.

طول عمر

حدود 12-13 سال.

آراستن

پوشش کوتاه و صاف آن ها کار آراستنشان را آسان کرده است و شانه زدن هفتگی موهای آن ها برای از بین بردن موهای مرده کافی است. کوتاه کردن ناخن ، مسواک زدن به دندان و همچنین تمیز کردن چشم و گوش آن به صورت روزمره ، احتمال ابتلا به عفونت را در آن ها به حداقل می رساند.

تاریخچه

منشأ آنها در نیمه اول دهه 1800 است ، اگرچه یک نژاد در حال انقراض به نام Chien-gris شبیه به Weimaraner در قرن سیزدهم در دستگاه حکومتی پادشاه فرانسه لوئیس IX ردیابی شد ، جایی که اشراف بیشتر آنها را برای شکار استفاده می کردند. در ابتدا ، این سگ های بزرگ برای شکار خرس ها ، ببرها ، شیرهای کوهی و سایر بازی های بزرگ مورد استفاده قرار گرفتند.
آنها در شکار حیوانات کوچکتر مانند روباه ، خرگوش و مرغ در کنار پرندگان استفاده می شدند. آلمانی ها نسبت به این نژاد منحصر به فرد بسیار صاحب اختیار بودند و از صادرات آنها به جای دیگری محافظت می کردند. در دهه 1920 به آمریکا صادر شدند و در دهه 1950 این نژاد به عنوان حیوان خانگی ثبت شد.

گرد آوری و ترجمه

تیم تنظیم محتوا مجموعه My Pet